Omgewoelde grond

- Rob Huiskes

Omgewoelde grond

Een jaar. Ruim een jaar. Ruim een jaar vol diepgaande intensiteit. Diep intense bewustwording van rust. Hoe vermeende complexiteit zich uitte in essentie. En verbinding. Met dank aan Dabrowski. En anderen.

Op de agenda

Momenteel staat er nog geen agenda op de vernieuwde site, dus deel ik via blogvorm een korte update aangaande de na-zomerse activiteiten die ik rondom positieve desintegratie verzorg.

15 september, 19:00 - 22:00
In samenwerking met het IHBV staat op 15 september aanstaande een avond over groeikrachten op de planning:

Deze workshop biedt een tweevoudige benadering van de theorie:

Overweldigend waardenvol

Welke waarden ze had, vroeg ik. Welke waarden ze waardeert.

Zucht, niet zo’n vraag. De laatste keer dat ze zich hierover boog, zat ze op de middelbare school, zei ze licht vervreemd. Een beetje kunstmatig allemaal, zo’n oefening, toen een verplicht onderdeel van toch al weinig levendige lesstof.
Bovendien zouden haar antwoorden cliché zijn, vermoedde ze.

Binnenin of buitenom, de vraag ging met frictie gepaard.

Ze wilde geen voor de hand liggende antwoorden geven, maar kon er niet echt omheen: verbinding, dát was belangrijk. Echte verbinding. Interpersoonlijk, zou ze later verfijnen.

‘Dat zou waarschijnlijk iedereen zeggen’, voegde ze eraan toe.

‘Fijn dat we op dat punt op één lijn zitten met elkaar’, grapte ik subtiel, met de intentie haar uit te nodigen hardop denkend na te gaan welke waarden nog meer voor de hand liggend ‘maar’ belangrijk zijn. Met de intentie sociaal in verbinding te staan, gedurende het onderzoeken en inclusief de gevoelde onzekerheid.

Positieve onvolwassenheid (of: papa is een grote kleuter)

Mijn dochter van 14 heeft mij uitstekend door. Ze vindt mij bij tijd en wijle een grote kleuter. En het mooie is, daar heeft ze vanuit haar perspectief helemaal gelijk in. Wie kan een perfecte klimboom weerstaan, of een watergevecht met bloedheet weer? Ik niet. Het leukste zijn eigenlijk kleine kinderen. Daarmee 'mag' je kleuren, kleien, in de zandbak spelen, hinkelen, de dieren op de kinderboerderij aaien. Of als ze nog jonger zijn, een beetje ongestructureerd over de grond rondkruipen en brabbelen*.

Ontwikkelinstinctief identificeren met jezelf

 

Adolescentie, een tijd van rebelleren en van afspraken niet nakomen. Of, Dabrowskiaans bekeken, een periode waarin je potentieel en frequent ongemakkelijk stijf staat van ontwikkelinstinct. Zoveel, dat je soms niet zou weten wat je er zoal mee aan moet, waar het op de goede plek zou zijn en of er wel plek op deze wereld voor jou en je tegelijk aantrekkende en afstotende ontwikkelinstinct is.

Althans, zo ervoer ik het, losmaken van de status quo en ‘ergens’ voor gaan, zonder precies te weten waarvoor, waar, met wie, waarom. Ontwikkelen zonder vooropgesteld doel. Leven!

Leer en lees je graag meer over de theorie van positieve desintegratie?

 

Neem dan eens de volgende presentaties en verzameling bronreferenties van William Tillier, ex-student van Dabrowksi, door.

  • Dabrowski 101

Enkele citaten:

"Positive disintegration: Psychological growth can only take place if one’s status quo is challenged by crises and one undergoes dis-integration. This disintegration is positive when it leads to development, not simply a re-integration."

Burn-out en opgroeien

Eerder schreef ik in een blog over de interview-en-portretreeks van Chris van Camp’s hand, over het fenomeen burn-out en Dabrowski’s kijk op persoonlijkheidsgroei, het positieve desintegratie proces. Ondertussen zijn er twee nieuwe portretten gepubliceerd, die we hier graag delen.

Chris van Camp schrijft in het een-na-laatste deel over de desintegratieve processen die zij zelf heeft meegemaakt, hoe zij hier betekenis aan heeft gegeven en zich heeft opgetrokken aan de oorspronkelijke visie op innerlijke conflicten zoals Dabrowski deze in zijn theorie uit een heeft gezet.